| Inicio » Archivos » Հետաքրքիր |
| Entradas en la categoría: 43 Entradas mostradas: 21-30 |
Páginas: « 1 2 3 4 5 » |
Ordenadas por: Ամսաթվի · Անվանման · Վարկանիշի · Մեկնաբանությունների · Բեռնումների · Դիտումների
Ավելացրեց: Shush[ok]♥ | 
Ամսաթիվ: 2013 Փետրվար 20 ` 3.13.46 PM | 
Դիտումներ:: 208 | 
Բաժին ՝ Հետաքրքիր | 
Մեկնաբանություն: 0 Ավելացրեց: pujurtaaa | Ամսաթիվ: 2013 Փետրվար 20 ` 3.03.41 PM | Դիտումներ:: 198 | Բաժին ՝ Հետաքրքիր | Մեկնաբանություն: 0Ինչպե՞ս ընտրել ճիշտ ընկերներ . . .
Եթե այս հարցը ուղղենք պատահական անցորդներին , ապա կարող եմ ասել , որ հարցվածների 80 % - ը կպատասխանի , որ դա շատ հեշտ է և ինչ - որ միջոցներ հարկավոր չեն ու որ նրանք արդեն կատարել են ճիշտ ընտրություն : Սակայն նրանք ունեն ուղղակի սովորական ընկերներ , ովքեր ընտրվել են շատ պատահական , ինչ - որ տեղ հանդիպել են և ընդամենը մի քանի անգամ են շփվել միմյանց հետ ու արդեն մտածում են, որ ունեն իսկական ընկերներ : Բայց դա ամենևին էլ այդպես չէ : Որպեսզի կատարես այսպես ասած ՝ ճիշտ ընտրություն , այն էլ ընկերների , քեզնից կպահանջվի մի քանի ամիս , հնարավոր է նաև մի քանի տարի : Ընկերներ ընտրելուց առաջ պետք է լուրջ մտածես ու կատարես խելացի ընտրություն :
Իսկ հիմա ներկայացնեմ , թե ինչպիսին պետք է լինի իսկական ընկերը իմ կարծիքով : Իսկական ընկերը պետք է լինի .
1) Գաղտնապահ ,
2) Պետք է կարողանա պահել մեր համատեղ գաղտնիքները ,
3) Պետք է երբեք չստի , անգամ եթե ճշմարտությունը շատ ցավոտ կլինի ,
4) Պետք է դժվար պահին միշտ լինի կողքիդ , որ գրկի ու ասի . « Ա՜րևսսս , չմտածես , միասին կհաղթահարենք էս փորձությունը , էս հլը ի՞նչա , տես քանի սար ենք շուռ տալու միասին » ,
5) Եվ վերջապես ՝ իսկական ընկերը պետք է լինի ՀՀ - ն ՎԱՍՏԱԿԱՎՈՐ ԳԻԺ , որպեսզի միասին լիքը - լիքը գժություններ անենք :
Միգուցե շատերդ չհամաձայնվեք ինձ հետ , բայց ես կարծում եմ , որ իսկական ընկերները այսպիսին պետք է լինեն : Մի խորհուրդ ինձնից ՝ լավ մտածեք և ամեն մի պատահական մարդու մի շտապեք անվանել ընկեր :
Եվ քանի հնարավորություն ունեմ ասեմ , որ ձեզ շաաաա՜տ եմ սիրում իմ ԳԻԺ ընկերներ . . . =)......Կարդալ ավելին»
Եթե այս հարցը ուղղենք պատահական անցորդներին , ապա կարող եմ ասել , որ հարցվածների 80 % - ը կպատասխանի , որ դա շատ հեշտ է և ինչ - որ միջոցներ հարկավոր չեն ու որ նրանք արդեն կատարել են ճիշտ ընտրություն : Սակայն նրանք ունեն ուղղակի սովորական ընկերներ , ովքեր ընտրվել են շատ պատահական , ինչ - որ տեղ հանդիպել են և ընդամենը մի քանի անգամ են շփվել միմյանց հետ ու արդեն մտածում են, որ ունեն իսկական ընկերներ : Բայց դա ամենևին էլ այդպես չէ : Որպեսզի կատարես այսպես ասած ՝ ճիշտ ընտրություն , այն էլ ընկերների , քեզնից կպահանջվի մի քանի ամիս , հնարավոր է նաև մի քանի տարի : Ընկերներ ընտրելուց առաջ պետք է լուրջ մտածես ու կատարես խելացի ընտրություն :
Իսկ հիմա ներկայացնեմ , թե ինչպիսին պետք է լինի իսկական ընկերը իմ կարծիքով : Իսկական ընկերը պետք է լինի .
1) Գաղտնապահ ,
2) Պետք է կարողանա պահել մեր համատեղ գաղտնիքները ,
3) Պետք է երբեք չստի , անգամ եթե ճշմարտությունը շատ ցավոտ կլինի ,
4) Պետք է դժվար պահին միշտ լինի կողքիդ , որ գրկի ու ասի . « Ա՜րևսսս , չմտածես , միասին կհաղթահարենք էս փորձությունը , էս հլը ի՞նչա , տես քանի սար ենք շուռ տալու միասին » ,
5) Եվ վերջապես ՝ իսկական ընկերը պետք է լինի ՀՀ - ն ՎԱՍՏԱԿԱՎՈՐ ԳԻԺ , որպեսզի միասին լիքը - լիքը գժություններ անենք :
Միգուցե շատերդ չհամաձայնվեք ինձ հետ , բայց ես կարծում եմ , որ իսկական ընկերները այսպիսին պետք է լինեն : Մի խորհուրդ ինձնից ՝ լավ մտածեք և ամեն մի պատահական մարդու մի շտապեք անվանել ընկեր :
Եվ քանի հնարավորություն ունեմ ասեմ , որ ձեզ շաաաա՜տ եմ սիրում իմ ԳԻԺ ընկերներ . . . =)......Կարդալ ավելին»
......
...... Ավելացրեց: pujurtaaa | Ամսաթիվ: 2013 Փետրվար 19 ` 4.53.43 PM | Դիտումներ:: 221 | Բաժին ՝ Հետաքրքիր | Մեկնաբանություն: 0
Գարնանային գեղեցիկ օր էր: Արևը դեռ չէր ծագել, երբ Աննայի հեռախոսին հաղորդագրություն եկավ: Աննան շտապեց վերցնել հեռախոսը և կարդալ հաղորդագրությունը: Հաղորդագրության հեղինակը Աննայի ընկերն էր՝ Կարենը: Նա գրել էր.- Բարի լույս հրեշտակս ♥ ուզում եմ քեզ հիշեցնել, որ ես քեզ շատ եմ սիրում...♥
Աննայի դեմքին միանգամից փայլեց գեղեցիկ ժպիտը և նա օրը սկսեց բարձր տրամադրությամբ: Ամեն օր Կարենի հաղորդագրությունների շնորհիվ Աննան ունենում էր շատ բարձր տրամադրություն: Նրանք շատ էին սիրում իրար և թվում էր, թե նրանց ոչինչ և ոչ ոք չի կարող բաժանել: Բայց Աննայի ծնորները դեմ էին այդ շփմանը: Չնայած ամեն ինչին Աննան ու Կարենը շարունակում էին պայքարել իրենց սիրո համար:
Մի անգամ Աննան գնում է իր ընկերուհու հարսանիքին, որին ներկա էր նաև ընկերու հորեղբոր տղան ՝ Արթուրը: Ամբողջ երեկոյի ընթացքում Արթուրը անթարդ նայում էր Աննային: Աննան հասկանում էր , որ Արթուրը իր հանդեպ անտարբեր չի և իրոք նա չէր սխալվում: Հարսանիքի հաջոորդ օրը Արթուրը զանգահարում է Աննային, հրավիրում հանդիպման, բայց Աննան մերժում է: Գրեթե ամեն օր Արթուրը զանգահարում էր Աննային և ինչ որ պատրվակով հանդիպումներ փնտրում, բայց միշտ մերժվում էր: Մի օր Արթուրը որոշում է գնալ Աննաենց տուն: Դուռ թակում է և բացում է Աննան: Նա քաղաքավարությունից ելնելով ներս է հրավիրում Արթուրին: Արթուրը ծանոթանում է Աննայի ծնողների հետ և մինչ նրանք զրուցում էին Աննան ուզում էր հասկանալ այցելության պատճառը: Արթուրը շատ է դուր գալիս Աննայի ծնողներին: Այդ հանդիպումները ավելի են հաճախանում: Եվ մի անգամ Արթուրը խնդրում է Աննայի ձեռքը և Աննայի ծնողները առանց նրա կարծիքը հարցնելու համաձայնվում են և հարսանիքի օրը որոշում:
Երբ Աննան իմանում է չի կարողանում ներել ծնողներին, նա չէր կարողանում նայել Կարենի աչքերին: Օրերով դուրս չէր գալիս սենյակից և լաց էր լինում: Նա որոշում է ամեն ինչ պատմել Կարենին: Կարենը նեղանում է Աննայից և նրանք բաժանվում են: Ահա եկավ հարսանյաց օրը: Բոլորը ուրախ են իսկ Աննան չի կարողանում զսպել իր արցունեները: Նա արդեն երկար ժամանակ էր, ինչ լուր չուներ Կարենից: Հենց այդ օրը Կարենը զանգահարում է Աննային .
- Աննա, այսօր ժամը 12-ին ես մեկնում եմ Ֆրանսիա, եթե ինձ սիրում ես արի օդանավակայան:
Այս զանգով Կարենը տակնուվրա է անում Աննայի հոգին: Աննան չգիտեր ինչ աներ: Թողնե՞ր ամեն ինչ և գնար իր սիելիի մոտ թե՞ մնար և ամուսննանար չսիրած տղայի հետ: Նա անելանելի վիճակում էր, միթե՞ պետք էր նույնքան դաժան վարվել ծնողների հետ որքան նրանք: Նա վերցնում է թուղթ ու գրիչ և նամակ գրում.
- Արթուր կներես ինձ, ես քեզ երբեք չեմ կարող սիրել, գիտեմ ,, որ կատես ինձ, բայց փորձիր հասկանալ: Մամ ջան, պապ ջան, կներեք ինձ , բայց ես չեմ կարող....:
Նա նամակը դնում է իր մահճակալի վրա և դուրս գալիս, բայց մոռանում է վերցնել հեռախոսը: Նա լավ չէր վարում, վերցնում է հոր ավտոմեքենան և շտապում օդանավակայան: Ճանապարհին նա վթարի է ենթարկվում և ընկնում կոմայի մեջ: Կարենը զանգելով Աննային, տեսնում է որ չի պատասխանում, մտածում է փոշմանել է: Կարենը մեկնում է՝ չիմանալով իրականության մասին:
Երբ Աննան կոմայից դուրս է գալիս, նրա մոտ էին բոլորը, բացի Կարենից: Աննան հասկանում է, որ կորցրել է նրան ընդմիշտ: Հետո Աննային հայտնում են , որ նա այլևս երբեք չի կարող քայլել: ՄԻթե՞ կարող էր կյանքը այդպիսի դաժան խաղ խաղալ նրա հետ: Նա այլևս ոչինչի չէր հավատում: Բայց....
Բայց մի օր, երբ նա սովորականի պես փակված էր սենյակում նրա դուռը թակեցին:
Երբ Աննան կոմայից դուրս է գալիս, նրա մոտ էին բոլորը, բացի Կարենից: Աննան հասկանում է, որ կորցրել է նրան ընդմիշտ: Հետո Աննային հայտնում են , որ նա այլևս երբեք չի կարող քայլել: ՄԻթե՞ կարող էր կյանքը այդպիսի դաժան խաղ խաղալ նրա հետ: Նա այլևս ոչինչի չէր հավատում: Բայց....Բայց մի օր, երբ նա սովորականի պես փակված էր սենյակում նրա դուռը թակեցին:
- Ոչ մեկին չեմ ուզում տեսնել, ինձ մենակ թողեք,- ասաց Աննան:
Բայց ևս մեկ անգամ թակեցին դուռը
- Ո՞վ է գրողը տանի, ես ասացի , որ ոչմեկիդ չեմ ուզում տեսնել:
- Ո՞վ է գրողը տանի, ես ասացի , որ ոչմեկիդ չեմ ուզում տեսնել:
- Ես եմ Աննա:
Մի վայրկյանում ամեն ինչ փոխվեց, ձայնը շատ ծանոթ էր, միթե՞ Կարենն էր: Օ՛ ոչ, Աննային թվում էր , թե սպասումից ուղղակի խելագարվել է, և դա նրան ուղղակի թվում է:
Դուռը բացվեց և ներս մտավ Կարենը: Աննան աչքերին չէր հավատում, նա սկսեց լաց լինել և այնքան էր ուրախացել , որ նույինսկ կանգնեց: Նրանք շատ երջանիկ էին: Միթե՞ հնարավոր է մեկ օրում ամենադժբախտ մարդը դառնա ամենաերջանիկը: Այո հնարավոր է և Աննայի օրինակն էլ մեզ վկա: Աննան և Կարենը ամուսնացան: Մի քանի օր հետո ամուսնացավ նաև Արթուրը: Նրանք բոլորը երջանիկ էին :♥......Կարդալ ավելին»
Ավելացրեց: pujurtaaa | Ամսաթիվ: 2013 Փետրվար 19 ` 4.51.28 PM | Դիտումներ:: 241 | Բաժին ՝ Հետաքրքիր | Մեկնաբանություն: 0
Ես քեզ կորցրեցի...Կորցրեցի, առանց մտածելու, որ էլ քո նմանը չի լինելու, որ էլ քո պես հրաշքի չեմ գտնելու, որ առանց քեզ կյանքս անգույն ու դատարկ է լինելու: Կորցրեցի ու առանց գիտակցելու հիմարությունս....Կորցրեցի ու հիմա եմ հասկանում, որ չեմ կարող անցածը, առավել ևս քեզ՝ հետ բերել: Չգիտեմ, երևի շատ էի տարվել քեզնով, երևի շատ էի նվիրվել ու գուցե այդքան էլ գոռոզ չէի, որ չընկնեի հետևիցդ ու շատ անգամներ չասեի <<Կներես ինձ>>՝ անգամ եթե սխալը ես չեմ եղել:
Անավարտ մնաց մեր սերը ու ինքս էլ չեմ գիտակցում ինչու՞: Պատճառը չգիտեմ կամ էլ՝ չեմ հիշում...Առաջինն ես եղել իմ կյանքում: Առաջինն ես ձեռքս բռնել, ամուր գրկել, փաթաթվել: Առաջինը քեզ եմ ասել <<Սիրում եմ>>:
Կարոտել եմ քեզ ^_^:
Հավատալով շուրջս պտտվող բամբասանքներին՝ իմ մեջ ուժ գտա ու վերջ տվեցի մեր հարաբերություններին: Ապրեցի առանց քեզ հանգիստ, սիրտս քո անունը լսելուց էլ արագ չէր զարկում: Աչքերս ամեն տեղ քեզ չէին որոնում ու հոգումս ամեն բան իրար չէր խառնվում: Կարողանում եմ ապրել հանգիստ, կարողանում եմ առաջ շարժվել, ստեղծագործել...
Միայն թե դու բացակա ես...Բացակա ես ու հոգուս ինչ-որ մասնիկ բացակա է...Կորցրել եմ...Էնպես է ցավում հոգիս, էնպես կուզեի չկորցնել քեզ, էնպես կուզեի հետ բերել....Հենց այն ժամանակ էլ քեզ հետ չվիճել ու չբաժանվել կուզեի...Ասում են՝ ամենամեծ սխալը կատարած սխալը չուղղելն է, բայց ես չեմ կարող կորցրածս հետ բերել, չեմ կարող սխալս ուղղել, քանի որ նախ չգիտեմ, կուզե՞ս դու, թե ոչ և երկրորդ. քեզանից հետո ես հպարտությունս գտա ու եթե շատ էլ ուզեի, և՜ ամոթս, և՜ հպարտությունս թույլ չէր տա քեզ ասել. <<Ուզում եմ հետ բերել քեզ, ուզում եմ դառնալ քո կյանքի մի, չէ, մի չէ, շատ մեեծ մասնիկն եմ ուզում դառնալ...>>:
Միայն թե դու բացակա ես...Բացակա ես ու հոգուս ինչ-որ մասնիկ բացակա է...Կորցրել եմ...Էնպես է ցավում հոգիս, էնպես կուզեի չկորցնել քեզ, էնպես կուզեի հետ բերել....Հենց այն ժամանակ էլ քեզ հետ չվիճել ու չբաժանվել կուզեի...Ասում են՝ ամենամեծ սխալը կատարած սխալը չուղղելն է, բայց ես չեմ կարող կորցրածս հետ բերել, չեմ կարող սխալս ուղղել, քանի որ նախ չգիտեմ, կուզե՞ս դու, թե ոչ և երկրորդ. քեզանից հետո ես հպարտությունս գտա ու եթե շատ էլ ուզեի, և՜ ամոթս, և՜ հպարտությունս թույլ չէր տա քեզ ասել. <<Ուզում եմ հետ բերել քեզ, ուզում եմ դառնալ քո կյանքի մի, չէ, մի չէ, շատ մեեծ մասնիկն եմ ուզում դառնալ...>>: Ես գիտեմ ինչ է բաժանումը…Երբ հեռանալիս մենք ուզում ենք լսել «խնդրում եմ մի գնա» խոսքերը, որոնք այդպես էլ չեն արտասանվում: Դա անբացատրելի ցավ է, որը քեզ երկնքից ցած է նետում: Ցավ, որից սկսում է մթագնել կյանքիդ իմաստը: Հիասթափություն, արցունքներ, անքուն գիշերներ, կարմրած աչքեր…և այդպես էլ անպատասխան մնացած հարցեր…Ինքնաքննադատություն, փոխադարձ մեղադրանքներ և տանջող հիշողություններ, անավարտ մնացած պատմություն ու սեր...
Ավելացրեց: pujurtaaa | Ամսաթիվ: 2013 Փետրվար 19 ` 4.42.37 PM | Դիտումներ:: 217 | Բաժին ՝ Հետաքրքիր | Մեկնաբանություն: 0
Ես նրան հանդիպեցի, երբ կորցրել էի հույսս ու հավատս ամեն ինչի նկատմամբ: Կարծես նա հրեշտակ էր, որ եկավ երկնքից` ինձ մխիթարելու, վերադարձնելու հավատը մադկության ու ողջ աշխարհի հանդեպ: Երեկո էր, շրջում էի Երևանի բանուկ փողոցներից մեկով, հիշում էի անցյալի դառը էջերը, որ այդքան փորձում էի մոռանալ, բայց որը ստվերի նման շարունակ հետևում էր ինձ ու հանգիստ չէր տալիս: "Ես սիրում եմ քեզ, դու այն արևն ես, որ եկար ու լուսավորեցիր իմ հոգին, ես չեմ պատկերացնում իմ կյանքը այսուհետ առանց քեզ....''... Չէ՛, այս ամենը զուտ խոսքեր էին, եթե այդպես էր ինչի՞ է նա հիմա ուրիշի կողքին: Չէ՛ , ես խեղդվում եմ, անհնար է ապրել այսպես: Ավելի լավ է մեռնեմ, գուցե մա ՞ հը ինձ մոռացնել տա այս ամենը:
Որոշեցի ու քայլերս ուղղեցի դեպի մահ տանող ճամապարհը: Բայց ոտքս սայթաքեց ու ես վայր ընկա: Երբ աչքերս բացեցի, զինվորականի համազգեստով մի երիտասարդ գրկել էր ինձ ու երեսիս ջուր էր ցողում: Այդ նա էր, իմ պահապան հրեշտակը: Այդ օրվանից ես հասկացա, որ պետք չէ այդպիսի անմիտ քայլ կատարել: Բայց ավաղ, ես հիասթափված էի, կյանքը դարձել էր դժոխքային, բոլորն ասես խորթ թվային, ես հուսահատված էի: Այդ դեպքը ինձ կյանքի փորձ տվեց: Փորձում էի մոռանալ այն, ինչ կատարվել էր ինձ հետ, բայց հուշերը խեղդում և հիշեցնել են տալիս նրան և նրա հետ կապված բոլոր վատ հուշերը: Ժամանակ անցավ: Մոռացա նրան, մոռացա անվերադարձ, կարծես չէի էլ ճանաչում նրան: Մոռացա, քանի որ գտա իմ իսկական կյանքի կեսին, իմ անկեղծ սիրուն, որին սիրեցի կյանքիցս առավել: Մենք երջանիկ ենք, մենք սիրում ենք իրար, մենք պաշտում ենք միմյանց:
Կյանքը գնալով փոխում էր իր գույները, այն այլևս սև չէր: Հիմա արդեն ծիծաղումեմ ինքս իմ վրա, որ փորձում էի վերջ տալ կյանքիս մի սրիկայի պատճառով:
......Կարդալ ավելին» Ավելացրեց: pujurtaaa | Ամսաթիվ: 2013 Փետրվար 19 ` 4.40.52 PM | Դիտումներ:: 229 | Բաժին ՝ Հետաքրքիր | Մեկնաբանություն: 0
Օ՜, մարդիկ, մարդիկ...Օ՜, մարդկային սրտի կույր հակումներ: Այն ժամանակ, երբ սիրտդ կրծում է «սիրո քաղցը» և հոգիդ ու բանականությունդ իրենց զենքերը վայր են դնում, երբ երազանքներդ հասնում են գագաթնակետին և ուղղակի անզորացնում
քեզ և քո կյանքը...Օ՜, ո՛չ...բնավ էլ այդպես չէ...ձգտում, երազանք...նրանք սիրո, կրքի, կամքի ուժի ծնունդն են...բայց նրանք դեռ մանուկ են: Նրանց մենք թաքացնում ենք մեր կրծքի տակ: Այո՛, մեծացնում ենք և չենք էլ նկատում, որ այդ լոկ երազանքը մի օր մեզ համար դարձավ կյանքի բարձրակետը: Հենց այդ երազանքն էր մեզ հրահրում, որ բարձրանանք, առաջ շարժվենք, քայլենք և ո՛չ թե սողանք...Օ՜, ոչ ես թռչելու համար են ծնվել և ո՛չ թե սողալու...
Իսկ մի՞թե մոռանում ենք մի բան...ամենակարևորը...ամենամեծը...իսկ եթե այն մարդիկ, ովքեր մեզ հետ միասին հյուսել են մեր երազանքը, հանկարծ հեռանան, մոռանան ամենը և գնան...ի՞նչ կլինի այդ ժամանակ...ինչ կանենք մենք...մի պահ կքարանանք, կարծես կործանված մարդ...մենք մենակ չենք կարողանա, բայց հետո հիշեք, որ մարդը մենակ էլ կարող է ամեն ինչ հաղթահարել...Իսկ իմ երազանքը՞...հաճախ հարցրեք ինքներդ Ձեզ: Չէ՞ որ ես այդքան ձգտել եմ...ուրեմն այդ ամենը իզո՞ւր էր: Ուրեմն եթե ՆԱ չկա, ապա երազանքն էլ չպիտի լինի՞: Ո՛չ, ո՛չ, ինչպիսի հիմարություն: Ես այսքան պայքարել եմ, ես թույլ չեմ, ես մարդ եմ, ես ուժեղ եմ...և վերջապես ես կկարողանամ, բայց...
Միշտ ինչ-որ բան դատարկ է մնում: Ես հասնում եմ իմ երազանքին, իսկ ՆԱ՞...ո՞ւր է նա...ի՞նչ է անում...ներսս մի տեսակ դատարկ է...ես մարդ էի ՝ ով զգում էր, իսկ հիմա մարդ եմ ՝ ով դատում է...կատարյալ փոփոխություն...առաջ արձագանքում էի երևակայության աշխարհի ամեն փոփոխությանը, իսկ հիմա....
Մի ժամանակ, երբ նա գնաց, կյանքը ինձ ասաց. «Մի նայիր, միայն մի վայրկյան, մի լսիր նրան...մոռացիր և վերջ...ահա և վերջ...դու այլևս չես տեսնի նրան...բայց շարունակիր երազել...»
Բայց հիմա, երբ հասա ամեն ինչին, դրանք էլ ինձ պետք չեն...անտարբեր հայացքով ես նստած եմ իմ փափուկ բազկաթոռի վրա և երազում եմ...երազում եմ մենակ ՝ առանց նրա...
HoDvAc@ pAtRaStEcIn pujurtaaaa-n ev Gjonaaaaaa
......Կարդալ ավելին»HoDvAc@ pAtRaStEcIn pujurtaaaa-n ev Gjonaaaaaa
Ավելացրեց: pujurtaaa | Ամսաթիվ: 2013 Փետրվար 19 ` 4.37.50 PM | Դիտումներ:: 251 | Բաժին ՝ Հետաքրքիր | Մեկնաբանություն: 0
♥Ես չէի հավատում, որ կարելի է սիրել համացանցի միջոցով: ♥Դու ինձ համար դարձել էիր կյանքի նպատակ: Ասում էիր, որ ինձ սիրում ես, որ առանց ինձ կյանք չունես:♥ Կորան խոստումներդ:Դու խոստանում էիր, որ ինձ կսիրես, կողքիս կլինես: Ես հիշում եմ քո խոսքերը ,ես սիրում էի քեզ...չէ դեռ սիրում եմ: Հանդիպեցինք...հանդիպում ,որը ♥փոխեց իմ կյանքը: Ես ամեն օր , ամեն վայրկյան քեզ ավելի էի սիրում : Մեր մասին գիտեր ընտանիքդ , նրանք դեմ էին, բայց դու ասում էիր , որ եթե անգամ ամբողջ աշխարհը դեմ լինի մեր սիրուն դու մեկ է կողքիս կլինես:♥ Դու ինձ ասացիր ,♥որ միայն մահը մեզ կբաժանի...հիմա չեմ հասկանում դու մահացար , թե ես: Անցավ ժամանակ, ես ինձ քո կողքին երջանիկ էի զգում: ՈՒ մի օր զանգ...այդ դու էիր զանգում: Ես հիշում եմ քո խեսքերը , որոնք փշի նման ծածկել են սիրտս <<Կներես էլ քեզ չեմ սիրում, չէ, չեմ էլ սիրել, դա մանկական սեր էր, որն անցավ: Հասկացիր ես ուրիշին եմ սիրում>>♥:Ես տապալված էի, էլ կյանքս իմաստ չուներ:Ես պատրաստ էի հրաժարվել իմ կյանքից, անգամ փորձեցի: Այդ քայլս հոգումդ չփոխեց ոչինչ, իսկ դու ասում էիր, որ ♥եթե ինձ հետ ինչ-որ բան պատահի դու չես դիմանա: Ինձ զգուշացրել էին, որ դու սիրել ♥չգիտես, իսկ ես ասել էի , ♥որ քեզ կփոխեմ: Ես թույլ գտնվեցի ,իսկ եթե ոչ: Ոչ ես թույլ չէի, այդ ինքդ չէիր ուզում փոխվել: Սիրտս ցավում է,բայց այն քեզ չի մոռացել: ♥Դու ամուր գրկել էիր սառած սրտիս պատերը ու թվում էր ուզում էիր ջերմացնել:Դա թվացյալ էր...դու ուզում էիր սիրտս փշրել և դա քեզ մոտ ստացվեց: Ես ապրում եմ ու հավատում, որ մի օր կգա այն մեկը, ում մոտ կստացվի սրտիս♥ փշրանքներից հին սիրտը կառուցել և այդ հին սիրտը հին սիրով լցնել: Հուսալ և սպասել...♥