Թվաց ապրում եմ հրաշքում, երջանկությունն էր այցելել ու ամուր գրկել ինձ:  Միայն քո կողքին էի ապրում ու ինձ լիարժեք զգում: Դու իմ հրաշքն էիր, անգամ հրաշք էր այն , որ իմ ծննդյան հաջորդ օրը քոնն էր: Առաջինը քո զանգն էր.

 -Շնորհավոր արևս , շատ եմ քեզ սիրում:

 Ծննդյանս օրվա լավագույն մաղթանքը, որի շնորհիվ ժպիտը դեմքիս էր ամբողջ օրվա ընթացքում: Գրկել էի քո նվիրած խաղալիքը. չէ՞ որ ես քեզ համար փոքրիկ երեխա էի անկախ իմ տարիքից: 

 Գիտե՞ս, երազում էի ես զանգել քեզ առաջինն ու շնորհավորել ծնուդդ նույն խոսքերով.

-Շնորհավոր արևս , շատ եմ քեզ սիրում:

 Զանգեցի, անհասանելի էիր: Մի վայրկյանում տխրությունն այցելեց:  Ամբողջ օրը սպասեցի զանգիդ, իսկ հեռախոսն անգութորեն լռում էր: Ես մենակ էի , ինձ հետ էին միայն արցունքներս: Գիշեր էր...զանգ..

Անզօր լինելով դուրս պրծնելու մտքերիս կախարդական օղակից,ես որոշեցի սեպտեմբերյան այդ օրը այցելել ինձ համար ամենամտերիմ,թանկ ու հարազատ վայրերը,որոնցից յուրաքանչյուրի հետ կապված էի ինչ-որ յուրահատուկ ուրախ ու հաճելի իրադարձություններով:

  Ես մենակ գնացի,քանի որ մենակ լինելը բոլորից լավ էր:Ոչ ոք ինձ ոչինչ չէր հարցնում և ես ոչ մեկին ոչինչ չէի պատասխանում,ոչ մեկը չէր խղճում ինձ ու ոչ ոք չէր նախանձում:Ես անցա այգիները,և իմ հիշողության մեջ հարություն առան մանկության պայծառ հուշերը:

  Ոսկե մանյակները կախված էին քարե զանգվածների ու խարխուլ ցանկապատերի վրա.տերևները հանգչում էին աշնան արևի իրիկնային թախծոտ շողերի մեջ,պտուղները ծառերի վրայից ասես ժպտում էին ինձ ու հրապուրում-կանչում քաղելու: