Թվաց ապրում եմ հրաշքում, երջանկությունն էր այցելել ու ամուր գրկել ինձ:  Միայն քո կողքին էի ապրում ու ինձ լիարժեք զգում: Դու իմ հրաշքն էիր, անգամ հրաշք էր այն , որ իմ ծննդյան հաջորդ օրը քոնն էր: Առաջինը քո զանգն էր.

 -Շնորհավոր արևս , շատ եմ քեզ սիրում:

 Ծննդյանս օրվա լավագույն մաղթանքը, որի շնորհիվ ժպիտը դեմքիս էր ամբողջ օրվա ընթացքում: Գրկել էի քո նվիրած խաղալիքը. չէ՞ որ ես քեզ համար փոքրիկ երեխա էի անկախ իմ տարիքից: 

 Գիտե՞ս, երազում էի ես զանգել քեզ առաջինն ու շնորհավորել ծնուդդ նույն խոսքերով.

-Շնորհավոր արևս , շատ եմ քեզ սիրում:

 Զանգեցի, անհասանելի էիր: Մի վայրկյանում տխրությունն այցելեց:  Ամբողջ օրը սպասեցի զանգիդ, իսկ հեռախոսն անգութորեն լռում էր: Ես մենակ էի , ինձ հետ էին միայն արցունքներս: Գիշեր էր...զանգ..